شمع ها را می شمرم

 به ۵ ،۸ ،۱۲...  ۱۵!  ۱۷

و بقیه ی اتفاقاتِ زندگی ام فکر می کنم،

۲۰ سال  یکی یکی آتش می گیرم؛

آآآآآآه می کشم و

 هوفففففف...

                     کوتاه می شوم...! 

چشم های خیسش

   بر تن سفید شمع ها 

                    برق می زد

                             و چه بَد

                                دست های خیسم را

                                    تا ابد

                                                پا به پایش می بردم

                                     میان آسمان و

                                                    زمین/می خوردم…

...تولدت مبارک!(فوت نمی کنم)

۲۰ سال زنده زنده(!) باشی،

                    بچه کاشی_ِ لاشی،

                                     عاشق نقاشی روی سطرهای داغ_ِ   

                کوچه/ خیس می شود...

ـ دست در پنجره ی امامزاده مزمزه می کنم:

             "زیر گذر…

                      منو با خودت ببر…

                                       بریم سفر!

                          دلم گرفته آی خدااااااااااااا(نعره)….

                                              تو این اتاق در به در!

                                                                      بریم بریم! 

                                                                      بریم سفر! "

 سال..عت هاست نشسته ام توی گذر...

 شعله ها در باد می لرزند،

برگ ها _ بند بند_  توی باد می رقصند و

                            قصیده ام؛

                                            قصه-لالایی می شود...