پیچ را که رد کرد ناگهان خشکش زد.حتی او با تمام ساده لوحی و خوش باور بودنش،باور نمی كرد تا آخر مسابقه ديگر خرگوش را ببیند.تنها صدایی که می شنید صدای قلبش بود.پاهایش بدون اراده جلو می رفتند و قلبش تند تر می زد. اگر همینطور جلو برود از خرگوش...نه!! به خرگوش که رسید ایستاد.به چشم های بسته ی خرگوش نگاه می کرد و گفت:"کاش می شد تا آخر عمر بنشینم و خواب تو را نگاه کنم!!" جلو تر دستش را آرام روی سینه ی خرگوش گذاشت.چشم هایش خیس شد.صورتش را جلو تر آورد.می خواست صورت خرگوش را ببوسد؛پس چشم هايش را بست و اشکی که در چشمانش جمع شده بود قطره ای شد و آرام آرام لغزید و قبل از اینکه لاکپشت به آرزویش برسد افتاد روی صورت خرگوش.خرگوش همینطور که در خواب به سر می برد تکانی خورد و دستش را محکم به لاکپشت زد و لاکپشت پرت شد.پرت شد آنطرف تر . تا چند لحظه تکانی نخورد و بعد آرام آرام به طرف خرگوش رفت.نگاهش کرد و آرام گفت:بله...بله...من کجا و خرگوش کجا! و رفت تا به اولین گودال آب رسید.نگاه کرد.به داخل آب و به لاکپشت وارونه ای که چشم ها یش خیس خیس بود.بعد رفت  توی آب و به راهش ادامه داد.

از تپه ی آخر که بالا آمده بود دیگر گریه نمی کرد و فقط می رفت و می رفت.هیچ کس باور نمی کرد.فریاد ها کم کم به گوشش می رسید:

 لاکپشت!لاکپشت! بدو لاکپشت! بدو! *

________________________________________

*تام تیکور کارگردان آلمانی فیلم معروفی دارد به نام "بدو لولا بدو" (run lola run)