تبليغاتX
چند خط زندگی

چند خط زندگی

هر روز...چند خط زندگی می کنید؟؟؟

تو را با آه/می کشم توی دفترم...


مث اسفند روی سردر خونه ت آتیش/بگیره

                                       چه قدَر آويزونم!


شب وتنهایی و دل،يك بغل آرزوی خشک

که به نخ کرده ام و توی اتاقم زده ام


بارها شب که شد ازخاطره ها پرسیدم

که چرا این همه افسوس؟چرا غمزده ام؟


+نوشته شده در شنبه بیست و ششم آذر 1384ساعت7:13توسط رضا حقیقی کاشانی | |

يادش به خير بچه بودم...هر چی می پريدم دستم به اونجا که می خواستم نمی رسيد.چیزایی که بالای کمد می ذاشت مامانم...می گفت نباید دستم بش برسه...حالا یا خوردنی بود ــ و نباید زیاد می خوردم ــ یا خراب کردنی بود ــ و... ــ
هنوزم که هنوزه قدم به خیلی جاها نمی رسه...دستم به خیلیا نمی رسه...بعضیا مثل شیرینی بالای یخچالن؛آدم می خواد بخوردشون...بعضیا رو هم...
حالا اینا به کنار...من موندم خدا اون بالا ...تو آسمون چی گذاشته؟
چیه که  هر چی صندلیو چارپایه و نردبون می ذارم بهش نمی رسم...
نمی دونم چیه؟اگه بهش برسم می خورمش؟ یا داغونش می کنم...

+نوشته شده در یکشنبه بیستم آذر 1384ساعت20:16توسط رضا حقیقی کاشانی | |

 به صليبش كشيدم

 رويش نوشتم

از حیات/ط ما به...خانه ی شما!


پله پله پایین رفتم تا

             آسمان کوچکمان 

 

  با آن پرنده ی خونی اش،

                      كه هميشه مرا موجی می كند...


باله هایش را آرام  تکان می داد

                                               باد


پرواز نمی کرد

توی دلم گفتم

                         مسيح! 

            بيا بادبادكم را 

      فوت كن!


شايد روزي

 آنطرف دنيا كسی بفهمد

              ما اينجا

 هنوزهم حيات/ط داريم.

   

+نوشته شده در سه شنبه پانزدهم آذر 1384ساعت22:41توسط رضا حقیقی کاشانی | |